فاصله‌گرفتن نوجوان از والدین طبیعی است، اما کانال ارتباط نباید بسته شود. شش راهکار برای بازکردن دوبارهٔ گفت‌وگو.
کودکی که تا دیروز همهٔ اتفاقات مدرسه را با جزئیات تعریف می‌کرد، حالا به هر سؤالی با «خوب بود» یا «هیچی» جواب می‌دهد و بیشتر وقتش را در اتاق خودش می‌گذراند. این تغییر برای بسیاری از والدین نگران‌کننده است.
این فاصله طبیعی است
به گفتهٔ اریک اریکسون، تکلیف اصلی نوجوانی شکل‌دادن به هویت است. نوجوان برای کشف این‌که «من کیستم» نیاز دارد کمی از والدین فاصله بگیرد، به دوستانش نزدیک‌تر شود و نظرات خودش را بسازد. همچنین مغز نوجوان در حال بازسازی گسترده است و حساسیت او به قضاوت و انتقاد بیشتر شده است.
شش راهکار برای بازماندن در ارتباط
- کنار هم، نه روبه‌رو. نوجوان‌ها در ماشین، هنگام آشپزی یا پیاده‌روی راحت‌تر حرف می‌زنند تا در یک «جلسهٔ رسمی».
- بیشتر گوش بدهید، کمتر نصیحت کنید. اگر هر گفت‌وگو به سخنرانی ختم شود، نوجوان یاد می‌گیرد چیزی نگوید.
- دنیایش را جدی بگیرید. دربارهٔ موسیقی، بازی یا دوستانش کنجکاو باشید، نه قضاوت‌گر.
- به حریم خصوصی احترام بگذارید. سرک‌کشیدن پنهانی در گوشی، اعتماد را از بین می‌برد. قوانین نظارت را شفاف و با گفت‌وگو تعیین کنید.
- واکنش اولتان را کنترل کنید. اگر نوجوان اشتباهش را گفت و با فریاد روبه‌رو شد، دفعهٔ بعد پنهان می‌کند.
- زمان مشترک ثابت داشته باشید. یک شام هفتگی یا فعالیتی که هر دو دوست دارید.
نشانه‌های هشدار
کناره‌گیری همراه با افت شدید تحصیلی، تغییر چشمگیر در خواب و اشتها، از دست دادن علاقه به همهٔ فعالیت‌ها، صحبت دربارهٔ ناامیدی یا آسیب به خود، طبیعی نیست و نیاز به ارزیابی تخصصی دارد.